Czas Emancypantek

Kto usiłuje różem i pudrem poprawić normalny kolor swojej twarzy, ten przypomina pacykarza, który usiłowałby skopiować obrazy Tycjana za pomocą farby czerwonej i białej. Róż i puder stanowią atrybuty sceny.

Kobieta prawie nato stworzona, aby swoją, dobrocią, uprzejmością w obejściu łagodziła, koiła, pocieszała smutnych i strapionych; zasmucać tych, których kocha, nie powinna nigdy, ale przeciwnie okazywać im zawsze pogodne oblicze.

Młody człowiek, który zaangażowawszy tancerkę, zapomina o tem i pozostawia ją siedzącą, może się narazić na bardzo przykre następstwa; ojciec, brat lub narzeczony są w stanie i nieledwie są w prawie ubliżyć mu lub wyzwać go na pojedynek.

 

.................

Im bardziej zbliża się dzień ślubu, tem poufalsze może być zachowanie się narzeczonych; matka może ich opuszczać na czas jakiś i wychodzić do swoich apartamentów, drzwi jednak do salonu powinny być zawsze otwarte, tak aby co chwila była w możności wejść niespodzianie.


Strój do pierwszej komunii miał być skromny. Dziewczynki obowiązywała biel i wianek z welonem. Chłopcy nakładali odświętne ubranie z okolicznościowymi ozdobami.

 

 

Uszyte z białego muślinu ma bluzkę zapiętą z przodu na kryte guziki, u góry zaszytą w drobne zakładki odznaczające karczek. Spódniczka marszczona ozdobiona rzędami zakładek w trzech odstępach; pasek fałdowany zapięty z tyłu pod szarfą z wstążki jedwabnej. Rękawy marszczone wszyte w mankiet fałdowany; woreczek pompedour z białej materyi. Wianeczek z róż białych i welon tiulowy lub muślinowy.

N. 1. Ubranie do pierwszej komunii., w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1889

 

Stosownie do pory zimowej lub ciepłej szyje się z białej wełny lub z białego muślinu; spódnicę kraje się do ziemi i zdobi kilkoma zakładkami, danemi nad szerokim obrębem; górny brzeg zakończa wypustka ze sznureczkiem. Stanik zapinany z tyłu na haftki ma podszewkę dopasowaną gładko, wierzch zaś z przodu i z tyłu ułożony w kontrafałdy 3 c. szerokie.
Kołnierzyk stojący ogarnirowany koronką; rękawy marszczone mają wysokie obcisłe sztylpy, u ręki koronką oszyte. Szarfa z matowej materyi związana z tyłu; z boku kieszonka jedwabna. Na głowie podług zwyczaju francuzkiego czepeczek muślinowy lub tiulowy, oszyty riuszą i związany wstążką; można go zastąpić wianeczkiem róż białych. Welon muślinowy spuszczony na twarz, zakończony wokoło brzegów obrębem. Trzewiki białe — rękawiczki białe glansowane lub duńskie. Na szyi krzyżyk lub medaljon.

Ubranie do pierwszej komunii, w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1891

 

Przyszły miesiąc z oktawą Zielonych Świątek i Bożego Ciała jest terminem w którym zazwyczaj dzieci przystępują do pierwszej Komunii. W wielu domach dzień taki stanowi prawdziwą uroczystość familijną i niejedna kochająca matka z niezmiemem wzruszeniem asystuje dzieciom swoim w tej uroczystej, przejmującej chwili. Może spoglądając na młodziutką dzieweczkę swoją przybraną w bieli, marzy i o tem jak po upływie niedługich lat powtórnie przybierze ją w szaty białe, skromny wianeczek stokrotek, konwalii lub róż białych, zamieniając na kwiat pomarańczowy.
Otóż najwłaściwszą do pierwszej Komunii jest sukienka z białego muślinu lub z cienkiej wełny śnieżno białego koloru, nie niewpadającego w żółtawy. Spódniczka gładka zakończona szerokim obrębem, lub co najwięcej kilkoma zakładkami; staniczek może być gładki, bluzkowy lub odpowiednio do spódniczki zdobny zakładeczkami; zapięty z przodu, z boku lub środkiem pleców na kryte haftki. Szarfa biała stanowiąca niezbędne dopełnienie ubrania, daje się z mory, materyi surah lub faille; może być związana z boku w kokardę z długiemi końcami, nad któremi dwa krótkie pukle zachodzą w górę na stanik, przypięte szpilkami z perełką białą. Materyę surah jako zbyt miękką, składa się we dwoje na końce dość szerokie, przyszyte do paska, zapiętego z tyłu pod dwoma rozetami, zfałdowanemi z materyi. Szarfa z faille w dobrym gatunku może być wzięta pojedyńczo i wysiepana u dołu końców; pasek zaplisowany w trzy fałdy i zapięty z tyłu pod dwoma fałdami złożonemi wachlarzowo z podwójnej materyi, zachodzącemi w górę na stanik, z pod których spuszczone końce szarfy.
Ubranie głowy w naszym kraju stanowi wianeczek białych kwiatów, bez zielonych liści, przysłonięty welonem z cieniutkiego klarownego muślinu. Mniej rozpowszechnioną jest moda franouska małego czepeczka z materyi białej lub muślinu, ogarnirowanego w około sutą riuszą i zdobnego kokardą; do związania pod brodą służą końce z wązkiej wstążki. Welon muślinowy zakończony obrębem.
Dopełnia ubrania woreczek (ridicule) zawieszony na wstążkę tego co szarfa gatunku i przypięty z boku do paska; szyje się z materyi, mory, aksamitu, ale najmodniejsze są z cienkiej białej skórki.

O ubiorach, w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1892

 

Ubranie do pierwszej Komunii dla chłopca składa się z czarnych spodni, takiejże źakietki z szerokiemi wykładami z materyi jedwabnej i z białej kamizelki. Koszula może być gładka lub w zakładeczki, krawacik wązki z białego batystu.
Niezbędne dopełnienie stanowi opaska z wstążki białej, dana między ramieniem a łokciem na lewej ręce, związana w zwykłą kokardę z końcami, lub spięta rozetą z pod której spadają dwa pukle.

O ubiorach, w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1892

 

Ponieważ w przyszłym miesiącu, około Zielonych Świątek wypada termin przystępowania dzieci do pierwszej spowiedzi i Komunii Świętej, więc dzisiejsze sprawozdanie zakończamy opisom ubrania stosownego na tę uroczystość. Może zbyteczną jest uwaga, że strój ten powinien odznaczać się skromnością, powagą i prostotą—że matki powinny przygotować go bez odwoływania się do córek, aby nie rozbudzać w nich niewłaściwej pretensyi i nie rozpraszać skupienia, ani podniosłego nastroju młodocianej duszy.
Najwięcej używanym materyałem jest biały muślin wełniany, voile, bengalina lub cienki kaszmir. Gładką sukienkę można ozdobić zakładkami, albo rulonikami z wypustką jedwabną; można także dać u dołu szeroką falbanę, sięgającą aż do kolan przyszytą w górze dwoma odstającemi pliskami. Stanik bluzkowy z karczkiem otoczonym odpowiednio do spódnicy rulonikami czy pliskami, albo bluzka cała zaszyta w drobniutkie zakładeczki. Szarfa stosownie do szerokości wstążki wiąże się rozmaicie; z boku w krótką podłużną kokardę, z przodu w dwa pukle zwrócone ku górze, ściśnięte węzłem, lub z tyłu w kokardę z długiemi końcami, przyciśniętą klamrą z kości słoniowej. Wstążka może być morowa, atlasowa lub faille. Na ręku zawiesza się woreczek z atlasu białego z falbana z jedwabnego muślinu, lub ze skórki białej z falbanką jedwabną. Welon tiulowy upina się na głowie ozdobionej wianeczkiem stokrotek lub róż — we Francyi przyjęte są czepeczki muślinowe, przysłonięte welonem.
Dla chłopców młodszych może być ubranie formą marynarską granatowe z białym kołnierzem, plastronem, krawatką i białą wstążką, związaną na lewej ręce między ramieniem a łokciem. Starszy chłopiec włoży spodnie białe sukienne, kamizelkę białą pikową, żakiet czarny sukienny z ranwersami jedwabnemi. Kołnierzyk wykładany z krawatką czarną jedwabną — na lewej ręce opaska z wstążki faille białej.

O ubiorach, w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1894

 

Każda rozumna matka, przygotowując duszyczkę córki do tak uroczystej chwili, stara się usunąć pretensyę i chęć podobania się choćby nawet dziecinną i nieświadomą a zwrócić myśli jej do rzeczy wyższych.
Zmienność i kaprysy mody nie wdzierają się tutaj i mimo wielkiej rozmaitości i doboru materyałów białych używanych na suknie — wszystkie ustępują przed muślinem białym, matowym, lekkim, klarownym! Suknia i welon taki zdają się jak obłok biały osłaniać niewinne, czyste duszyczki przed powiewem złego. Forma spódnicy najwłaściwsza gładka á la paysanne, z brytów prostych; przód powinien leżeć zupełnie gładko, zaś boki i tylne bryty są zmarszczone i sfałdowane. Pod spód szyje się spódnicę jedwabną, z moire antique, a dla oszczędności z satynetki, bryty trzeba ścinać kliniasto, żeby u góry nie było nadto fałd. Tradycyonalna gładka suknia z szerokim obrębem w zupełności odpowiada powadze chwili, co najwyżej można ją ozdobić zakładkami Stanik bluzkowy zachodzący pod szyję może być plisowany maszynowo lub marszczony á la vierge. Pasek z wstążki białej lub biały skórzany zapięty monogramem srebrnym albo złotym. Przy pasku zawieszona maleńka torebka albo woreczek, szyje się z materyi odpowiedniej do paska lub ze skórki białej, zdobi kokardami i garniruje koronką. Pończoszki białe niciane lub jedwabne, trzewiczki atłasowe wycięte z niziutkim obcaskiem, albo też głębsze z kokardą na podbiciu (zwane Richelieu) uszyte z białej skórki, z obcasem francuskim. Przybranie głowy składa się z welonu i z wianka lub na wzór francuski z czepeczka. Co może być bardziej uroczego nad widok niewinnej, przejętej i wzruszonej postaci dziewiczej, osłoniętej delikatną mgłą powiewnego muślinu, nad twarzyczkę pełną w tej chwili słodyczy i spokoju anielskiego, otoczoną bujnemi splotami złocistych lub ciemnych włosów, od których ślicznie odbija wianeczek białych róż, pierwiosnków, hyacentów czy konwalii — główka taka to cały poemat! Spytajmy matek a potwierdzą ile głębokich i miłych wrażeń odczuły asystując przy tym uroczystym akcie pierwszej Komunii ich córek.

O ubiorach, w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1896

 

Ubranie dla chłopców składa się z żakietu i majtek czarnych sukiennych, kamizelki białej pikowej z guzikami z konchy perłowej, krawatki białej atłasowej. Żakiecik może mieć kołnierz szalowy lub marynarski z białej piki, repsu jedwabnego lub mohairu. Na lewej ręce, mniej więcej w pośrodku między ramieniem a łokciem, opaska z wstążki białej morowej lub faille, związana w krótką kokardę z dość długiemi końcami, oszytemi frendzlą złotą.

O ubiorach, w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1896

 

Ubranie chłopca do pierwszej komunii składa się z czarnej sukiennej marynarki, długich czarnych spodni i kamizelki do gorsu; koszula biała batystowa z zakładkami na gorsie i kołnierzykiem stojącym; krawat biały jedwabny lub kokardka batystowa, skarpetki czarne i lakierki, oraz rękawiczki białe glansowane, na jeden lub dwa guziki; chustka biała batystowa z obrębkiem a jour, kapelusz – melon czarny lub marynarz słomiany; naramiennik stanowi kokarda jedwabna, atłasowa lub morowa biała, obszyta szychem złotym lub srebrnym. W ręku różaniec z granatów, pereł, lapis-lazuli lub agatu i książeczka do nabożeństwa. Chłopcy, chodzący do szkół, zachowują mundurek szkolny z przypiętą do ramienia białą kokardą jedwabną.

Mieczysław Rościszewski, Księga obyczajów towarzyskich, Lwów 1905

 

Ubranie dziewczynki powinno być skromne i w dobrym guście. Zbytek i dystynkcya powinny polegać na starannem wykończeniu, a nie zaś na kosztownych dodatkach. Zazwyczaj całe ubranie, wierzchnie i spodnie, robi się nowe. Bielizna płócienna z ręcznym haftem; spódniczki perkalowe, pończochy niciane lub jedwabne nieprzezroczyste, trzewiki skórkowe lub pantofelki białe atłasowe. Suknia muślinowa. Rusze tiulowe pod szyją i przy rękawach; pasek z materyi surah, z wielką kokardą z tyłu w kształcie motyla, ze zwieszającymi się końcami, zakończonymi frędzlą i ręcznym haftem. Mały czepeczek tiulowy z ruszem na głowie; rusz moda ostatnia zastępuje ładną girlandą z białych róż dookoła czepeczka. Woal muślinowy, jak suknia, przypina się na wierzchu czepka dwiema szpilkami o główkach perłowych. Dziewczynka jest uczesana tak, ażeby czepek trzymał się mocno i nie opadł w czasie ceremonii. Woal powinien zakrywać ręce i suknię do połowy piersi; podnosi go się dopiero do przyjęcia komunii. Rękawiczki białe skórkowe na trzy lub cztery guziczki; kieszeń zastępuje worek jedwabny lub biały skórzany; przyczepia go się z lewej strony do paska. Mieści się w nim chusteczka batystowa a jour i portmonetka. Żadnych biżuteryi, oprócz małych perełek w uszach i medalu pierwszej komunii, zawieszonego na szerokiej białej wstędze pod samą szyją; medal ten zastępuje niekiedy krzyżyk srebrny lub z perłowej masy. Różaniec taki sam, jak u chłopców; książka do nabożeństwa w oprawie z kości słoniowej lub celluloidu.

Mieczysław Rościszewski, Księga obyczajów towarzyskich, Lwów 1905

 

Stroje do 1. komunii, 1874   1st Communion dresses, 1874Tygodnik Mód i Powieści, 1874  

Strój do 1. komunii, 1876   1st COmmunion dress, 1876Tygodnik Mód i Powieści, 1874   Strój do 1. komunii, 1880   First communion dress, 1880Tygodnik Mód i Powieści, 1880    Suknia do 1. komunii, 1882   First communion dress, 1882Tygodnik Mód i Powieści, 1882   Strój do 1. komunii, 1885   First communion, 1885Tygodnik Mód i Powieści, 1885    Stroje do 1. komunii, 1886   First communion dresses, 1886Tygodnik Mód i Powieści, 1886     Strój do 1. komunii, 1888 First communion dress, 1888Tygodnik Mód i Powieści, 1888   Stroje do 1. komunii, 1889   First communion dresses, 1889Tygodnik Mód i Powieści, 1889  

Stroje do 1. komunii, 1890   First communion dresses, 1890Nowe Mody, 1890   Stroje do 1. komunii, 1891   First communion dresses, 1891Nowe Mody, 1891   Strój do 1. komunii, 1891   First communion dress, 1891Tygodnik Mód i Powieści, 1891   Stroje do 1. komunii, 1894   First communion dresses, 1894Nowe Mody, 1894   Stroje do 1. komunii, 1897   First communion dresses, 1897Nowe Mody, 1897   Suknia do 1. komunii, 1897   First communion dress, 1897Nowe Mody, 1897     Stroje do 1. komuni,, 1897   1st Communion dresses, 1897Nové pařížské módy, 1897    Strój do 1. komunii, 1904   1st Communion dress, 1904Dobra Gospodyni, 1904

 Na podobny temat: Pierwsza komunia  

 

Visit Czas's profile on Pinterest.